Jarenlang werkte ik in de jeugdzorg. Ik gaf er alles wat ik had. Elke dag stond ik voor kinderen en ouders die vastliepen. Ik zag wat er onder gedrag zat. Een kind dat driftbuien had, droeg vaak iets wat niemand nog had benoemd. Een ouder die boos werd tijdens een gesprek, beschermde vaak iets kwetsbaars daaronder. Ik voelde dat vaak al aan voordat iemand het zelf onder woorden kon brengen. En toch. Er was weinig ruimte om daar echt bij stil te staan. Het systeem vroeg om een

Jarenlang leefde ik via mijn lichaam. Niet alleen door te bewegen, maar door te voelen. Mijn lichaam was mijn kompas. Het vertelde mij wanneer iets klopte, wanneer ik spanning vasthield, wanneer ik ruimte voelde en wanneer ik mezelf inhield. Toen ik stopte met dansen, merkte ik pas later wat ik was kwijtgeraakt. Niet ineens, maar langzaam. Ik ging steeds meer leven vanuit mijn hoofd. Denken. Begrijpen. Doorgaan. Aanpassen. Verklaren. Oplossen. En ondertussen raakte ik het con