Goed werk en het juiste werk zijn niet hetzelfde.

Jarenlang werkte ik in de jeugdzorg. Ik gaf er alles wat ik had.

Elke dag stond ik voor kinderen en ouders die vastliepen. Ik zag wat er onder gedrag zat. Een kind dat driftbuien had, droeg vaak iets wat niemand nog had benoemd. Een ouder die boos werd tijdens een gesprek, beschermde vaak iets kwetsbaars daaronder.

Ik voelde dat vaak al aan voordat iemand het zelf onder woorden kon brengen.

En toch. Er was weinig ruimte om daar echt bij stil te staan. Het systeem vroeg om een volgende stap, een volgend plan, een volgend dossier. Er was alleen ruimte voor het probleem van vandaag. Niet voor wat eronder lag.

De laag die ik miste

Ik voelde wel dat die laag bestond. Ik voelde het in de stiltes, in hoe iemands lichaam veranderde zodra een gesprek een gevoelige plek raakte. Maar er was weinig ruimte voor die laag.

Dus deed ik wat ik kon binnen de context, maar ik merkte steeds meer dat het niet meer het werk was wat ik wilde doen.

Dat besef kwam niet in één moment. Het groeide, langzaam, tijdens gesprekken die ik voerde en tijdens de gesprekken waar ik over nadacht als ze voorbij waren. Ik merkte dat ik altijd bleef hangen bij dezelfde vraag: wat zit hieronder.

Waarom ik het lichaam nodig had

Voordat ik in de jeugdzorg werkte, was ik danseres. Jarenlang leefde ik via mijn lichaam, niet via mijn hoofd. Ik voelde toen al dat een lichaam zelden liegt, ook al zegt een mond iets anders.

Die kennis nam ik mee de jeugdzorg in, maar kon ik er nooit volledig gebruiken. Gesprekken bleven gesprekken. Woorden bleven woorden. Terwijl ik aanvoelde dat er onder die woorden een heel ander verhaal lag, opgeslagen in schouders, adem en houding.

Op een gegeven moment begon dat te schuren. Het werk dat ik deed, en het werk waar ik naar verlangde.

De omslag

Zo ontstond de stap naar mijn huidige werk. Ik was al eerder begonnen met een opleiding in lichaamswerk en dieptepsychologie. Niet om een nieuwe methode te leren, maar om de laag serieus te nemen die ik al die tijd al aanvoelde.

Wat ik daar tegenkwam, was confronterender dan ik verwachtte. Ik werd zelf uitgenodigd om te voelen wat ik bij anderen al zo goed kon zien. Oude patronen die ik jarenlang onbewust met me meedroeg, mocht ik onder ogen zien.

Die inzichten zijn nu de basis van mijn werk. Niet als losse kennis, maar als iets wat ik zelf heb doorleefd.

Nu begeleid ik vrouwen die zichzelf zijn vergeten in alle rollen die ze vervullen. Niet via protocollen of een vast stappenplan. Via gesprek en lichaam, samen.

De laag die ik miste in de jeugdzorg, is nu de kern van mijn werk.

Als je jezelf hierin herkent

Misschien heb jij ook een baan die goed is, maar is het toch een plek die niet meer past. Misschien voel je al langer dat er meer is dan wat er gevraagd wordt om te zien. Dat gevoel is geen fout. Het is vaak het eerste teken dat je klaar bent voor iets anders.

Stuur me een bericht als je wilt weten wat ik voor jou kan betekenen.