Op mijn 10de deed ik auditie op de balletacademie en toen wist ik wat ik wilde worden. Danseres!

Mijn leven heeft een groot gedeelte dan ook in het teken van dans gestaan. Vanuit mijn dorp met de bus naar Maastricht om naar de balletacademie te gaan. Op mijn 17de naar Amsterdam verhuizen en en daarna nog stage in Rotterdam om vervolgens aan het werk te gaan in Arnhem. Bijna iedere dag trainen om nog beter te worden en professionele voorstellingen te dansen.

​

Dat gevoel als de coulissen opengaan, de lampen aan, de muziek start en ik mocht gaan dansen, is een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten. De vrijheid op dat podium is zo bijzonder. En de tournees naar het buitenland waren fantastisch! Daarnaast was er ook het keiharde werken, dat altijd alles nog beter kon. Meer pirouettes draaien, hoger dat been op tillen, nog dunner worden. De lat lag zeer hoog.

 

Toen ik voelde dat mijn lichaam steeds moeilijker herstelde, heb ik mij laten omscholen. Het werd Toegepaste psychologie met een specialisatie in de jeugd. Die opleiding was een wereld van verschil. Dagen stilzitten en studeren. Maar discipline was mij bekend, dus haalde ik alles netjes en kon met mijn diploma op zak aan het werk. Ik begon met leerstraffen geven aan jongeren, daarna volgde de jeugdzorg in verschillende functies. Maar met getraumatiseerde kinderen die niet meer thuis woonden werken was de functie die het meeste impact op mij maakte.

​​

En toen werd ik zwanger van mijn dochter. Ik besloot om zo goed mogelijk aan te sluiten bij mijn dochter, want ik wist hoe belangrijk hechting was vanwege mijn werk in de jeugdzorg. Toen mijn zoon geboren voelde ik nog meer verantwoordelijkheid. Tenslotte had ik nu twee jonge kinderen en mijn zoon was vanaf geboorte een gevoelig jongetje, waardoor afstemmen op hem een tweede natuur werd.

​

De eerste jaren bleef ik doorgaan. Ik zorgde voor mijn kinderen, ging naar werk en probeerde ook zoveel mogelijk aandacht te besteden aan mijn relatie en vriendinnen. Als ik voor mezelf koos, voelde ik me vaak schuldig. Ondanks slapeloze nachten en vermoeidheid stond ik voor iedereen klaar. Het zou immers vanzelf beter worden. Dat ik daarmee mijn welzijn opofferde, zag ik toen nog niet.

​

Pas toen ik op mijn werk vastliep, veranderde iets in mij. Het besef dat het niet alleen aan mijn werk lag, maar dat dit  diepgaander was. ​Het besef dat ik mezelf was kwijtgeraakt. Een zoektocht naar de reden waarom dit gebeurde, gaf mij veel inzichten.

​

Toen kwam ik in aanraking met lichaamswerk. En snapte ik waarom het veelal bij inzichten bleef. Er ligt zoveel opgeslagen in je lichaam. Daarna volgde dieptepsychologie en leerde ik steeds meer over het onbewuste.

Situaties die als gevaarlijk of te overspoelend worden ervaren, worden diep weggestopt in je onbewuste. In je dagelijkse leven nemen deze oude patronen het onbewust over. Dus als je het onbewuste niet meeneemt, blijven de patronen zich herhalen ondanks de inzichten die je al hebt.

​

Ondertussen zag ik ook dat vanuit mijn werk in de jeugdzorg er vaak alleen naar gedrag en cognitie gekeken wordt. En dat voelde niet meer passend. Ik wilde meer de diepte in en aan de slag met het lichaam en het onbewuste.​ Daar waar echt leven begint.​

​